Dzisiejsza podróż poprowadzi nas na północ Polski do obozu koncentracyjnego w Sztutowie. Konzentrationslager Stutthof (jak nazywali go Niemcy) – niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny utworzony na zajętych terenach Wolnego Miasta Gdańska, w miejscowości Sztutowo, 36 km od Gdańska. Funkcjonował od 2 września 1939 do 9 maja 1945. Działał on łącznie 2077 koszmarnych dla więźniów dni. Obecnie znajduje się tam powstałe w 1962 Państwowe Muzeum Stutthof które można zwiedzać.
Dzisiaj skierujemy się do Jeleniej Góry położonej w kotlinie, pomiędzy Karkonoszami i Górami Kaczawskimi nad rzeką Bóbr. Jelenia Góra to stare, zabytkowe miasto. Do współczesnych czasów zachowało się tutaj niemało architektonicznych zabytków. Przypuszczalnie, już w XIV-tym stuleciu miasto było bronione murami miejskimi z wieżami. W murach obronnych były umieszczone trzy bramy: Zamkowa, Wojanowska i przy ul. Długiej. Do dzisiaj zachowały się jedynie resztki niegdysiejszych umocnień: Brama Wojanowska z wieżą, resztki murów stanowiące elementy innych budynków np. przy ul. Jeleniej oraz Baszty: Grodzka i Zamkowa. W centrum starego miasta znajduje się Plac Ratuszowy z Ratuszem Miejskim z połowy XVIII-tego wieku. W początkowym okresie lat 70-tych XX stulecia wyburzono większość zabytkowych kamienic w obrębie rynku. Obecna zabudowa placu ratuszowego została zbudowana w latach 70. i jest stylizowana na starą (pozostawiono tylko sześć ścian dawnych kamienic). W centrum Jeleniej Góry znajdują się również zabytkowe budynki sakralne: kościół Św. Erazma i Pankracego – najstarsza budowla sakralna Jeleniej Góry (1552 r.), kościół Podwyższenia Krzyża Świętego z początku XVIII-tego wieku – największa świątynia w mieście, kościół Najświętszej Marii Panny, aktualnie cerkiew prawosławna Świętych Piotra i Pawła również z XVIII w., kaplica Św. Anny – umieszczona wewnątrz średniowiecznej wieży. Jelenia Góra to świetne miejsce wypadowe gdyż w pobliżu znajduje się dużo miejsc ciekawych do zwiedzenia między innymi Zamek Chojnik, Zamek Czocha, Zamek Grodziec jak i również Cieplice słynne ze swych basenów termalnych.
Dzisiaj dalej zostajemy w Kotlinie Kłodzkiej aby trafić do Muzeum Górnictwa i Hutnictwa Złota w Złotym Stoku – placówki o charakterze muzealnym zlokalizowanej w dawnej kopalni złota i arsenu w Złotym Stoku w województwie dolnośląskim. „Kopalnia Złota" to specjalnie przygotowana trasa turystyczna z ekspozycją muzealną obejmująca dwie sztolnie. W pierwszej z nich - „Gertrudzie" (500 m) - turyści mogą podziwiać unikatową kolekcję map geologicznych, dawne górnicze instrumenty geodezyjne, tygle i piec do wytopu złota, bogatą kolekcję skał, rud i minerałów z całego świata. Druga ze sztolni - „Czarna" (700 m) - znajduje się w górnej części Złotego Jaru. Ta sztolnia wiedzie zwiedzających XVI-wiecznymi, ręcznie kutymi wyrobiskami, poprzez komory, po wybranych gniazdach rudy złotonośnej. Podczas zwiedzania turyści mogą się zapoznać z technikami górniczymi stosowanymi na przestrzeni wieków, podziwiać jedyny w Polsce podziemny wodospad, odbyć przejażdżkę podziemnym tramwajem, własnoręcznie wybić pamiątkową monetę, wziąć udział w płukaniu złota, obejrzeć pokaz odlewania złotych sztabek, wykonać złoty papier czerpany bądź też obejrzeć wystawę minerałów. Wbrew pozorom, nie tylko na Dzikim Zachodzie panowała kiedyś „gorączka złota”. Także w Polsce, w Złotym Stoku już w średniowieczu pozyskiwało się ten cenny kruszec. Podczas wizyty w gronie rodzinnym w tutejszej kopalni możemy poczuć się jak poszukiwacze z dawnych lat! Kopalnia Złota oprócz standardowego programu zwiedzania oferuje wiele dodatkowo płatnych atrakcji, np. podziemny spływ łodzią, płukanie złota czy wspinaczkę na sztucznej ściance alpinistycznej. Najbardziej niekonwencjonalne jest chyba zwiedzanie Kopalni Złota z fabułą, dostępne tylko dla grup. Grupa zostaje podzielona na małe kilkuosobowe zespoły, które rywalizują ze sobą. Każda grupa wykonuje te same zadania, podczas których zdobywa złote dukaty oraz sztabki złota.
Dziś zapraszam Was, abyśmy odwiedzili małą wieś w Kotlinie Kłodzkiej, mianowicie Wambierzyce. Miejscowość ta słynie przede wszystkim ze Sanktuarium Maryjnego. Bazylika ta jest niezwykle okazała i sprawia ogromne wrażenie bazyliki renesansowej. Świątynia ta jest prawdziwą perełką pośród zabytków Ziemi Kłodzkiej. Już samo wejście do niej robi wrażenie, gdyż są to ogromne, kamienne, monumentalne schody. Wszystkich stopni jest 56, a 33 schody w środkowym ciągu to symbol lat życia Jezusa, które spędził On na ziemi, natomiast kolejne 15 stopni znajdujących się nad pierwszym tarasem – to symbol lat życia Maryi. Kolejnym, wartym zwiedzenia miejscem jest piękna, rozległa kalwaria. Wambierzycom, jako ośrodkowi kultu religijnego, kalwaria dodaje wyjątkowości oraz wprowadza odwiedzającego ją pielgrzyma w szczególny klimat. Pierwsze kaplice zostały wybudowane już w 1683 roku. Kolejną, niewątpliwie ciekawą atrakcją Wambierzyc jest słynna w okolicy i kraju Ruchoma Szopka. Pierwsza taka szopka w Wambierzycach pojawiła się w XVIII wieku i jej założycielem był Konrad Hilberg. Wprowadził się on wówczas do pustelni za kaplicą Matki Bożej Bolesnej. Niestety jego dzieło nie zachowało się do czasów współczesnych. Jak byłem tam ostatnio remontowane były akurat schody wejściowe.
Dzisiejsza wyprawa kręci się dalej w Kotlinie Kłodzkiej. Obok olbrzymiej ilości kaplic, obok znanych i uczęszczanych obiektów pielgrzymkowych na Ziemi Kłodzkiej ważne miejsce zajmują kaplice, których przyczyną fundowania jest śmierć. Śmierć jako ostateczny los człowieka i jego dramat. Szczególnym miejscem dzielnicy Czermna jest wybudowana w stylu barokowym Kaplica Czaszek z 1766 roku. Jest to jedno z trzech takich obiektów w Europie. Założycielem kaplicy był proboszcz tutejszej parafii Wacław Tomaszek. Z jego inicjatywy zebrano w rejonie Kudowy, Dusznik i Polanicy Zdroju czaszki i kości zmarłych na cholerę w czasie epidemii panującej w okresie wojny 30-letniej (1618-1648) i zabitych w czasie wojen śląskich, głównie 7-letniej (1756-63). Ściany i sufit wyłożono 3 tysiącami czaszek i piszczeli. W piwnicy pod podłogą znajduje się jeszcze 21 tysięcy czaszek wypełniających ją do wysokości ok. 2 metrów. Za kościołem znajduje się cmentarz z grobami ludzi „różnych kultur”(Czech, Niemiec i Polaków), którzy zamieszkiwali te ziemie. Każdego roku, o północy z 14 na 15 sierpnia odprawiana jest w kaplicy msza święta za wszystkich, którzy są w niej pochowani oraz zmarłych na skutek chorób lub w wyniku nieszczęśliwych wypadków.
Dzisiejszą wyprawę kontynuujemy po Kotlinie Kłodzkiej i po wczorajszym pobycie na Szczelińcu Wielkim wędrujemy dzisiaj w pobliski obszar Błędnych Skał. Jest to zachwycający twór natury, w formie fantazyjnie ukształtowanych bloków skalnych. W drodze do Błędnych Skał przyjdzie pokonać znaną drogę stu zakrętów. Jeżeli ktoś lubi kierować autem, balansując raz w lewo raz w prawo będzie zachwycony. Gdy uda ci się już szczęśliwie dotrzeć w okolice Błędnych Skał, to do wyboru będziesz mieć dwa parkingi: Parking dolny bezpłatny oddalony około 3,5km od Błędnych Skał oraz parking górny znajdujący się w bezpośredniej bliskości wejścia na teren Błędnych Skał. Jest płatny i wjazd i zjazd jest możliwy w określonych godzinach i do przejścia pozostaje może 300 m. Szczegółowy rozkład godzin wjazdu na górę i powrotu w dół możesz zobaczyć na poniższych zdjęciach. Trasa wokół Błędnych Skał zajmuje średnio 50 minut. Uzależnione jest to od ilości ludzi jaka akurat zwiedza skalny labirynt. Na szlaku często przejścia są tak ciasne, że nie ma możliwości wyprzedzenia kogokolwiek i czasem trzeba po prostu chwilę stać i czekać, aż cała wycieczka zrobi sobie zdjęcie w jakimś wąskim przesmyku. Przy planowaniu wyjazdu w Błędne Skały warto więc zaplanować zwiedzanie tak, by uniknąć największego tłoku. W sezonie letnim szczyt odwiedzających przypada między godziną 11.00 a 15.00 Szlak którym się poruszamy nie wymaga żadnego przygotowania fizycznego. Jest krótki (ma około 1200 m długości) i zupełnie płaski. Tutaj największym wyzwaniem, a jednocześnie sporą atrakcją jest przeciskanie się przez wąskie szczeliny (osoby które mają więcej ciała będą musiały ostro wciągać brzuch) i konieczność niskiego zginania karku, gdy strop chwilowo obniża się do wysokości pępka. Ogromną radość z pokonywania szlaku mają dzieci. Podczas gdy rodzice wciągają brzuchy dysząc ciężko, dzieciaki przemykają w we wszystkie strony, z upodobaniem wciskając się w każdą szparę. Do zobaczenia na szlaku.
